Historie handbal

Een stukje geschiedenis van de handbal

In de jaren zestig ontstond bij een aantal initiatiefnemers de behoefte om een handbalvereniging op te richten. Om leden te werven, gingen zij langs de deuren bij gezinnen in het dorp, met name bij gezinnen met dochters. Met een ballennet gingen ze van huis tot huis om uit te leggen wat het betekende om lid te worden van een handbalvereniging. Er werd verteld over de trainingen, wedstrijden, contributie en de vrijwillige activiteiten die bij een vereniging horen. Ook zaken als het begeleiden van een team en het regelen van vervoer naar uitwedstrijden kwamen aan bod.

Wanneer er voldoende deelnemers waren, werd er een team gestart. De jeugd speelde op gras op het trainingsveld van de voetbalvereniging aan de Gouderegenstraat. De senioren speelden op het grote voetbalveld voor de ASSO-kantine. Omdat het veld erg groot was en de afstanden om de bal naar elkaar te spelen behoorlijk waren, werd er in die tijd nog met elf speelsters gespeeld.

Later veranderde de Handbalbond de spelvorm naar handbal met zeven speelsters, op een veld met de afmetingen die we tegenwoordig kennen. Voor de kantine en kleedkamers werd gebruikgemaakt van de faciliteiten van de voetbalvereniging en ASSO.

Het handbalveld werd later verhard aangelegd op de plek waar nu het Windrecht en de Dokterspost staan. De wedstrijden werden op zaterdag en zondag gespeeld. Voor de zaalwedstrijden was de Buitenhof in Delft onze thuishal. Later verhuisden we naar de Hoornbloem in Den Hoorn.

Ook organiseerden we ons eigen thuistoernooi. Dat was voor zo’n kleine vereniging ieder jaar weer een flinke klus en vroeg veel inzet van leden en vrijwilligers.

Het aantal teams wisselde door de jaren heen. Soms waren er twee seniorenteams en maar liefst acht jeugdteams. In de jaren zeventig werden ook herenteams gevormd. Op een gegeven moment waren er zelfs drie herenteams. Dat zorgde voor een gezellige en levendige vereniging, waarin dames en heren veel samen optrokken.

De wedstrijden werden destijds aangekondigd met een zogenaamde aanschrijvingskaart. Deze kaarten kregen de speelsters na de training mee naar huis. Per team werd wekelijks schriftelijk ingevuld tegen wie er gespeeld moest worden, waar de wedstrijd plaatsvond, hoe laat deze begon en hoe laat er vertrokken werd. Voor de jeugdwedstrijden werden de ouders iedere week door het jeugdbestuur gebeld met de vraag of zij konden rijden naar de uitwedstrijden.

De Dorpshoeve werd onze trainingshal. Ook scheidsrechters waren altijd hard nodig. Als vereniging waren we verplicht om scheidsrechters te leveren voor de teams die op een bepaald niveau speelden. Dames 1 speelde in 1984 zelfs in de Derde Divisie. Dat betekende dat we ook buiten het dorp wedstrijden voor de bond moesten gaan fluiten.

In de loop der jaren zijn er verschillende bestuurswisselingen geweest. Gelukkig werden ook de functies van trainers en teambegeleiders steeds goed ingevuld. Dankzij de inzet van veel vrijwilligers en leden kon de vereniging blijven groeien en actief blijven.

Op een gegeven moment werd er een OMNI-vereniging opgericht, met als doel de verschillende sporten binnen het dorp meer met elkaar te verbinden en samen te werken. Vanuit deze samenwerking is onder andere de Postkogeko Sporthal voortgekomen.

Toen de OMNI-vereniging later weer werd opgeheven, gingen we verder als twee afzonderlijke verenigingen: Handbalvereniging Schipluiden (H.V. Schipluiden) en Voetbalvereniging Schipluiden (V.V. Schipluiden).

Het nieuwe sportcomplex met de huidige HV-kantine is mede dankzij de inzet van vele vrijwilligers tot stand gekomen. Leden, bestuursleden en andere betrokkenen hebben hier gezamenlijk veel werkzaamheden voor verricht. Daarmee is opnieuw bewezen hoeveel er binnen een vereniging bereikt kan worden wanneer mensen zich samen inzetten voor hun sport en hun club.